Het mag weer

Helemaal nergens in geloven is zó vorige eeuw. Jarenlang was God taboe, maar nu is Hij weer overal te vinden. Maar geloven is al lang niet meer alleen aan christenen voorbehouden. Volgens recent onderzoek hechten niet-christenen vrijwel even veel geloof aan “christelijke” thema’s als hemel, hel, wonderen en leven na de dood als trouwe kerkgangers.

Toch blijft er een taboe over. Wie denkt (de) waarheid over God of geloven te weten wordt al snel voor fundamentalist versleten. Vrijwel iedereen vindt wel iets over God en dat moet kunnen, vinden we. Spiritualiteit en andere zingevingsvragen zijn regelmatig het onderwerp van praatprogramma’s en goedverkopende boeken. Het maakt niet uit wat voor beeld je daarbij van God hebt, zolang je het idee van de ander maar niet uitsluit. De rollen lijken daarbij omgedraaid. In het klassieke beeld was God de schepper en de mensheid zijn maaksel. De mondige mens uit de 21e eeuw creëert zijn eigen God(sbeeld) zoals je een nieuwe keuken samenstelt.

In ons land van 16 miljoen bondscoaches is gemakkelijk plaats voor even zoveel ideeën over God. Het wordt wat lastiger als iemand beweert de enige weg naar God te zijn. Dat valt slecht te rijmen met een God, die naar ons eigen beeld te modelleren valt.

En God? Zou Hij daar een idee over hebben?